W objęciach dźwiękowego obłędu

fot. EL-P

Lata mijają, a ja wciąż uważam debiutancki longplay Cannibal Ox za jeden z najciekawszych albumów, jakie dane było usłyszeć światu. Ogromna w tym zasługa architekta jego brzmienia – muzycznego giganta EL-P, współtwórcy Company Flow i Run the Jewels. Producentowi udało się wykreować na „The Cold Vein” atmosferę, którą niektórzy odważnie zestawiają z klimatem „Enter the Wu-Tang (36 Chambers)”. Rozumiem potrzebę takich porównań i doskonale wiem, skąd się biorą, ale dla mnie album harlemskiego duetu to zupełnie inna bajka. Jest bardziej psychodeliczny, obłąkany, momentami wręcz niepokojący. Znacznie więcej tu dźwięków, które wywołują gęsią skórkę, przyspieszają puls i wciągają słuchacza w osobliwy, niemal halucynacyjny trans. To euforia rodem z psychodelicznej podróży po LSD, podczas której za każdym zakrętem odkrywasz nieznane dotąd światy. „The Cold Vein” nie jest płytą łatwą ani szczególnie przystępną, ale właśnie w tym tkwi jej siła. To gęsta, wielowymiarowa i surrealistyczna dźwiękowa wyprawa w nieznane – album, który nie tyle zaprasza do słuchania, ile bezceremonialnie wciąga w swój pokręcony, trójwymiarowy świat.